TPLO operatie bij mijn hond Cadillac.

Cadillac CEO Motherpuppers Studio

Het begin van een lang traject

Tijdens het spelen met een andere hond begon Cadi mank te lopen. Ik wist meteen dat het niet goed zat.
Na een langere wandeling had hij wel eens last van stijfheid bij het opstaan, maar nog nooit mankte hij tijdens een wandeling. Ik heb dan ook gelijk de dierenarts gebeld en ben dezelfde avond nog langs gegaan.

“Ik vermoed een gescheurde kruisband, maar omdat hij zo gespierd is zou hij eerst een roesje moeten om goed te kunnen voelen” vertelde ze me, “daar moet hij nuchter voor zijn”

Ik wist eigelijk al direct dat ik op zoek wilde gaan naar een kliniek die gespecialiseerd is in deze operatie. Ik kwam bij De Verwijskliniek in Bergen op Zoom terecht en ging op consult bij Dr. Radboud.

Het consult

2 dagen later op 15 januari kon ik al terecht voor het consult. Er is mij goed uitgelegd wat de operatie inhield en er werden röntgenfoto’s gemaakt. Hieruit bleek dat het om een lichte Patella luxatie ging en de kruisband die gescheurd was waardoor hij mank liep.

De operatie

2 weken later op 29 januari bracht ik Cadillac weg voor zijn TPLO-operatie. Ik weet nog precies hoe dat voelde. Je loopt die kliniek binnen, doet alsof je rustig bent, maar van binnen gebeurt er van alles.
We mochten bij hem blijven terwijl hij het prikje voor de narcose kreeg wat heel fijn was. Eenmaal slapend werd hij naar de operatiekamer gebracht en gingen wij Bergen op Zoom in om dichtbij te blijven en direct terug te kunnen komen als we het telefoontje kregen dat alles goed verlopen was.

Wat was dat zenuwslopend, wachten op dat telefoontje..

Wat een TPLO eigenlijk inhoudt

Voordat we dit traject ingingen, wist ik hoe ingrijpend deze operatie is. Bij een TPLO wordt het scheenbeen (het onderbeenbot) daadwerkelijk doorgezaagd. Daarna wordt de hoek van het bot aangepast, zodat de knie weer stabiel wordt zonder dat de kruisband nodig is zoals voorheen.

En dan, misschien nog wel het meest heftig om te beseffen, wordt alles weer vastgezet met een metalen plaat en schroeven.

Het klinkt heftig… en dat is het ook. Maar het doel is dat de knie daarna weer goed functioneert en de kruisband niet meer nodig is.

Meer dan “alleen” een knie

Wat ik echt bijzonder vind, is dat ze de lichte Patella Luxatie ook meteen hebben meegenomen. Zijn knieschijf is een klein beetje anders gepositioneerd, net genoeg om het probleem te verhelpen zonder een hele extra operatie te hoeven doen. Zo’n detail waar je op dat moment niet eens bij stilstaat, maar wat zóveel verschil kan maken voor later.

De eerste week

De eerste week was zwaar. Hij loopt mank, hij moet zo rustig mogelijk blijven en je ziet dat hij pijn heeft. Je hart breekt.
Ook begin hij over te geven van de pijnmedicatie en antibioticum, gelukkig hebben we snel kunnen schakelen:

• Andere antibiotica

• Maagbeschermer erbij

En toen werd het langzaam beter. Maar dat stukje… dat had ik onderschat.

Kleine stapjes, grote gevoelens

Daarna begon het echte herstellen. En dat is zó’n proces van geduld.

De eerste week liep hij niet op zijn poot en hij hinkte hij letterlijk overal naartoe. Uitlaten mocht alleen voor de deur en verder moest hij zoveel mogelijk op rust.

Een paar dagen later zie je hem zijn pootje langzaam wat meer belasten. Nog even later ging hij er ook op staan.
Ondertussen vier je alles. Serieus, ALLES. Een iets minder manke stap voelt als een overwinning.

Er waren ook dagen dat het even minder ging en ik dacht: komt dit nog wel goed? Maar als ik nu terugkijk, hoort dat er gewoon bij.

Nu, 12 weken later

We zitten nu in week 12 en wat doet hij het goed. Vanaf 2 weken na de operatie mochten we per dag 1 minuut langer wandelen. Je moet dit dus heel rustig opbouwen.
Vandaag de dag lopen we ongeveer een uurtje, dat gaat supergoed.

Cadillac loopt weer soepel. Hij heeft weer plezier in bewegen. Ook lijkt hij geen last meer te hebben van artrose in die knie. Die stijfheid die er eerst soms was… die zien we gelukkig nog niet terug.

En die knieschijf? Die lijkt ook gewoon stabiel. Geen gedoe, geen extra operatie nodig gehad. Daar ben ik echt dankbaar voor.

Soms rent hij weer een klein stukje en dan denk ik echt: ja, gelukkig hebben we snel actie ondernomen. Het is een prijzige operatie maar dat is nou eenmaal het risico van het houden van een dier.

Het was niet altijd makkelijk. Die eerste weken al helemaal niet. Maar waar we nu staan… daar ben ik zó blij mee.

En Cadillac?
Die doet gewoon weer waar hij goed in is: zichzelf zijn, vrolijk, eigenwijs en gelukkig 💛